وداع

اِتّور سِرّا ی مهربان
شعر
جهان است و انسانیت
خود زندگی ست،
گل می‌کند از واژه‌ها
حیرتی عیان
از هذیان‌هایی پخته
وقتی در سکوتم واژه‌ای سر می‌رسد
عمیق می‌شود، چون مغاک
در زندگانی‌ام.